تبليغاتX
طوبی

  • شفا يافته: مختار عزتي 43 ساله

  • ساكن هشتپر طالش

  • مبتلا به سكته مغزي (فلج نيمة بدن)

  • تاريخ شفا: 1/7/1370

آهاي سيب، سيب گلشاهي، انار قند دارم، بدو ميوه فروش بود كه صدا مي زد و در طول كوچه پيش مي آمد.
زني چادر به سر، در آستانة در او را صدا زد: هي، مشهدي مختار! ميوه فروش، گاري دستي اش را كناري گذاشت، كلاهش را از سربرداشت، و با گوشة آستين مندرس و پاره كتش عرق از پيشباني زدود.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386ساعت 8:59  توسط علی  | 
وَ قَالَ [عليه السلام] مِنْ كَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفِيسُ عَنِ الْمَكْرُوبِ .

و درود خدا بر او ، فرمود : از كفّاره گناهان بزرگ ، به فرياد مردم رسيدن ، و آرام كردن مصيبت ديدگان است.

نهج البلاغه(حکمت۲۴)

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386ساعت 8:26  توسط علی  | 
همپاى قرآن:

اينكه پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) در سفارش مشهور خويش فرمود: «انى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى ما ان تمسّكتم بهما لن تضلّوا ابداً»( [12] ) و بدين سان بر همپايى و همراهى خاندان خويش سلام اللّه عليهم با قرآن كريم، تأكيد نمود، دلالت بر اين دارد كه در زمان ما، كتاب خدا قرآن كريم جز در كنار مهدى آل محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) كه يگانه ذخيره و باقيمانده اين دودمان پاك است، كتاب هدايت انسانها نتواند بود و از گمراهى و سرگردانى مردم، جلوگيرى نتواند كرد.

و نيز اينكه رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: «علىّ مع القرآن و القرآن مع علىّ لايفترقان حتى يردا على الحوض»( [6] ) با توجه به اينكه دراين عصر، وصايت و وراثت حضرت على(عليه السلام) در همه مقامات ولايتى و شئونات هدايتی اش تنها از آن حضرت مهدى (عليه السلام)میباشد، بر چنين همراهى و همپايى و معيّتى، بين او و قرآن نيز دلالت دارد

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم شهریور 1386ساعت 8:46  توسط علی  | 
وَ قَالَ [عليه السلام] أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اكْتِسَابِ الْإِخْوَانِ وَ أَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَيَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ .

و درود خدا بر او ، فرمود : ناتوان ترين مردم كسى است كه در دوست يابى ناتوان است ، و از او ناتوان تر آن كه دوستان خود را از دست بدهد.

نهج البلاغه(حکمت۱۲)

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم شهریور 1386ساعت 8:41  توسط علی  | 

ستون عرش خدا قائم ازقيام محمد      ببين که سر بکجا مى کشد مقام محمد
بجز فرشته عرش آسمان وحي الهى          پرنده پر نتوان زد به بام محمد
به کارنامه منشور آسمانى قرآ ن          که نقش مهر نبوت بود بنام محمد...

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم شهریور 1386ساعت 9:6  توسط علی  | 
وَ قَالَ [عليه السلام]: عَيْبُكَ مَسْتُورٌ مَا أَسْعَدَكَ جَدُّكَ .

و درود خدا بر او ، فرمود : عيب تو تا آن گاه كه روزگار با تو هماهنگ باشد ، پنهان است .

نهج البلاغه(حکمت۵۱)

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم شهریور 1386ساعت 8:33  توسط علی  | 
                       تا لحظه ی مرگ تو را صدا خواهم کرد

                                            در راه تو هسـتی ام فـدا خواهـم کــرد

                       ای معنی بودن و وجودت همه عشق

                                             در هجر تو بس که گریه ها خواهم کرد

                        گویند که عاشقی زنجیر دل است

                                             در عشق تو، جان و دل رها خواهم کرد

                        چون عشق تو هدیه ای الهی است مرا

                                            تا روز ابد حمد به درگاه خدا خواهم کرد

                         در کوچه های ما غریبی است و نام تو

                                             من نام تو را، آشنای لحظه ها خواهم کرد

                         گر خدا لحظه استجابتی دهد مرا

                                            در تعجیــل ظـهــور تو دعـا خـواهـم کــرد

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم شهریور 1386ساعت 20:42  توسط علی  | 

پروردگارا! مرا به خودت بشناسان، زیرا اگر خود را به من نشناسانی، پیامبرت را نخواهم شناخت.

خدایا پیامبرت را به من بشناسان چون اگر پیامبر را نشناسم حجت تو را نخواهم شناخت.

خدایا! حجت خود را به من بشناسان زیرا اگر حجت تو را نشناختم از دینم گمراه خواهم شد.

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم شهریور 1386ساعت 20:20  توسط علی  | 
با مدد از علی مرتضی و اجازه از شهریار وبلاگم را با این شعر آغاز می کنم:

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را
که به ماسوا فکندي همه سايه‌ي هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين
به علي شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علي گرفته باشد سر چشمه‌ي بقا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اي گداي مسکين در خانه‌ي علي زن
که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را

بجز از علي که گويد به پسر که قاتل من
چو اسير تست اکنون به اسير کن مدارا

بجز از علي که آرد پسري ابوالعجائب
که علم کند به عالم شهداي کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز ميان پاکبازان
چو علي که ميتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحيرم چه نامم شه ملک لافتي را

بدو چشم خون فشانم هله اي نسيم رحمت
که ز کوي او غباري به من آر توتيا را

به اميد آن که شايد برسد به خاک پايت
چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چوناي هردم ز نواي شوق او دم
که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

«همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي
به پيام آشنائي بنوازد و آشنا را»

ز نواي مرغ يا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم شهریور 1386ساعت 16:44  توسط علی  |